Resmihan is voor het eerst naar Nederland gekomen in het jaar 1971.
  Toen heeft zij bij een kennis (Familie G.) gewoond in Bergen op Zoom.
  Wegens omstandigheden is zij toen verhuisd naar Den Haag met de bedoeling
  om terug te keren naar Turkije. Ze heeft tijdens haar verblijf bij de familie
  G. moeilijke tijden meegemaakt waardoor ze niet meer in Nederland wilde blijven.

  In Den Haag is ze door kennissen overgehaald (Neriman & Sabri) om toch in
  Nederland te blijven. Daar heeft ze werk gevonden als schoonmaakster in de nachtdienst
  voor 125 gulden per maand. Ze moest kantoren poetsen in Scheveningen.

  4 maanden later heeft ze een zeer kleine woning gevonden in Bergen op Zoom.
  En heeft ze werk gevonden in de naaifabriek Mackintosh. Daar heeft ze na 3,5 maanden
  besloten om ermee te stoppen omdat er onterecht werd gehandeld in haar salaris.
  Terwijl anderen 1100 gulden verdienden kreeg zij maar 530 gulden als gastarbeider.
  Dus besloot ze om daar weg te gaan. Het onterecht wat haar werd aangedaan kon ze
  niet verdragen zelfs niet nadat Mackintosh haar een salaris boven de 1100 gulden
  wilden betalen.

  2 dagen na haar vertrek bij Mackintosh is ze bij Philip Morris gaan werken in de
  schoonmaak. 9 Maanden later is ze door hard te werken gepromoveerd tot produktie-
  medewerker om de procesoperators te ondersteunen. Hier heeft ze plusminus 7 jaar
  gewerkt.

  Na haar zwangerschap aan haar kleinste zoon Alper wilde ze ontslag nemen bij 
  Philip Morris. Maar Philip Morris bood aan dat zei ontslag zouden geven waardoor
  ze recht zou hebben op een WW uitkering.

  7 maanden na de bevalling van Alper heeft ze zich aangemeld voor een cursus om een
  autorijschoolbedrijf op te starten. Normale cursusduur zou 9 maanden zijn maar voor
  de examengarantie heeft zij er 18 maanden over gedaan. Ze kreeg privelessen in Putte
  op zondags. Na het examen succesvol te hebben behaald is ze in het jaar 1977 
  als eerste vrouwelijke rijinstructrice van Nederland begonnen met haar bedrijf:
  "AUTORIJSCHOOL KARABULUT". De garage van de woning gebruikte ze als 
  cursusruimte waar ze theorielessen is gaan geven aan cursisten met een diaprojector.

        

  Autorijschool Karabulut duurde tot 1986. Hierna heeft ze besloten om terug te gaan 
  naar Turkije. Ze was psygisch en emotioneel onder zware druk en kon er niet meer tegen.
  Ze is verhuisd naar het plaatsje Cankiri 120 km ten noorden van Ankara. Daar woonde
  de familie van haar man Mursel. Na 2 jaar is ze opgeknapt en heeft ze besloten om
  naar het kleine vissersdorpje Dalyan te gaan verhuizen. Dalyan ligt aan de Turkse Riviera.

  Hier zijn ze samen met Mursel een Klein Motel Restaurant begonnen die ze "Beyaz Gul"
  genoemd hebben. Ze wilden het niet groot maar klein en knus houden, een familieplekje
  creeren waar de rust en gastvrijheid zou heersen.

  Waarom de naam Beyaz Gul (Witte Roos)? Toen Ze 14 jaar was kreeg ze een bos witte wilde
  rozen van een vreemde jongen die ze nooit heeft gekend. Ze kende hem niet maar hij zou 
  later een persoon worden waar ze vaak over zou nadenken. Dit is haar altijd bijgebleven
  waardoor ze haar Motel Restaurant naar witte rozen is gaan noemen.

  Resmihan heeft in Beyaz Gul door de jaren heen heel veel Nederlanders ontmoet waar ze
  met sommigen nog steeds hele goede contacten mee heeft. Er is een hechte vriendschap
  ontstaan tussen die mensen waarvan er sommigen zelfs een eigen huisje in Dalyan hebben
  gekocht.

  Ze heeft het altijd jammer gevonden dat ze zulke vriendschappen en lieve mensen
  niet in Nederland heeft gekend. Buiten haar werk om vind ze het heel erg bevredigend
  om Nederlanders in Turkije te helpen met allerlei problemen dit dankzij haar kennis van
  de Nederlandse taal.

  Toen ze in Nederland woonde heeft ze zelf deze hulp gemist.
  Vandaar dat ze weet hoe het is om ergens een vreemde te zijn.

  Resmihan heeft een hartevriendin die haar heel dierbaar is en waar ze heel veel van 
  heeft geleerd. Ze heet Marinda en is 9 jaar jonger dan Resmihan. Ze heeft haar in
  moeilijke tijden in Nederland steun gegeven wat voor haar heel erg belangrijk was.


  ps.: dit stuk is verteld door Resmihan toen ze in het ziekenhuis lag in Fethiye.
  Na haar operatie aan baarmoederkanker heb ik dit alles genoteerd (juni 2003).

  

  Ma ik hou van je!


  Je zoon Akin Karabulut

Nilgun Yerli in haar boek over Beyaz Gul:     Klik hierboven

Christine Roy schrijft een note aan Resmihan in Beyaz Gul: Klik hierboven

RESMIHAN  EN DE FAMILIE